جوهر استامپ نانو کوروش آبی سری Goldland حجم 10 میل

جوهر استامپ نانو کوروش آبی سری Goldland حجم 10 میل

جوهر استامپ نانو ، جوهر مایعی است که حاوی رنگ و اجزای شیمیایی و مولکول‌های مختلفی است. که در نوشتن و چاپ بر روی سطوح مختلف کاغذ یا موارد دیگر برای نشان دادن متون نوشتاری، طرح‌ها و طرح‌های رنگی مختلف استفاده می‌شود. جوهرها ترکیبات و مخلوط‌های شیمیایی هستند و محتویات آنها ساده نیست. زیرا حاوی انواع مختلفی از حلال‌ها، رنگ‌ها، روغن‌ها و مولکول‌های ترکیبات شیمیایی هستند که با هم ترکیب می‌شوند.

بیشتر جوهرهای تحریر از رنگدانه ها و رزین های حل شده در حلالی تشکیل شده اند که بوی کمی دارند. رایج ترین حلال های مورد استفاده در ساخت جوهر آب، گلیکول ها و الکل های مشابه هستند. اکثر جوهرهای تحریر زمانی که حلال تبخیر می‌شود، خشک می‌شود و کاغذ مواد رنگی و رزینی را جذب می کند. این محصول در رنگ بندی و انواع مختلفی چون جوهر استامپ نانو کوروش مشکی سری Goldland حجم 10 میل می باشد که در فروشگاه برایتو عرضه می شود.

کاربرد جوهر استامپ نانو کوروش

جوهرهای ضخیم و چسبناکی به نام جوهر خمیری در چاپ کتاب و مجلات استفاده می شود. بیشتر جوهرهای خمیری با فرآیندی به نام اکسیداسیون تا حدودی خشک می شوند. به این معنی که رزین و روغن موجود در جوهر با اکسیژن موجود در هوا واکنش شیمیایی می دهند و یک ماده جامد تشکیل می دهند. جوهرهای خمیری حاوی مواد شیمیایی به نام خشک‌کننده هستند که در فرآیند واکنش شیمیایی تسریع کننده هستند. برخی از جوهرهای خمیر از طریق جذب و برخی دیگر از طریق تبخیر خشک می‌شوند. کاغذ و سایر مواد مقداری از جوهر را جذب می‌کنند. در حالی که حلال تبخیر می‌شود و چاپگرها گاهی از هوای گرم برای تسریع فرآیند تبخیر استفاده می کنند.

جوهر های فوق مایع برای چاپ انواع مواد از جعبه های ضدعفونی کننده ،کاتالوگ های پستی و کیسه های پلاستیکی و  ماشین های چاپ با سرعت بالا استفاده می شود. قدیمی ترین انواع جوهر هندی یا چینی است. که از عاج سیاه با صمغ یا چسب ساخته شده است که قدمت آن به حدود ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد می رسد. به اضافه جوهرهایی که از مواد طبیعی مختلف مانند انواع توت ها، پوست درختان ، روغن بذر کتان و دوده جوهرهایی که پیش از آن شناخته شده درختان بلوط می رویند. هزاران فرمولاسیون برای صنعت جوهر در طول قرن ها توسعه یافته است و جوهر سیاه استاندارد حاوی اسید تانیک، که ممکن است در قرن دوم شناخته شده باشد، رایج تر است.